40 Baby’s
onthoofd, bruut vermoord.
De berichten bleken niet waar.
Maar meer berichten volgen.
Baby’s, kinderen, jongeren, ouderen.
Vermoord.
Dit keer zijn er beelden.
Ze liegen er niet om.
Onmacht, verdriet, frustratie, woede strijden om voorrang.
Ik wil daar niet in mee. Veeg tranen op een hoop en kijk ernaar.
Wat zeggen ze me, wat laten ze zien.
Het verdriet van de wereld, de roep om ‘n ‘STOP!’
Hoe stop je waar je niet bij kunt, geen macht over hebt?
‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’.
Begint bij me niet mee laten slepen in onderbuikwoede.
Begint bij me niet afsluiten.
Begint bij getuigen, getuige zíjn.
We móeten getuigen.
Zien wat gebeurt, is niet mogen zwijgen.
Is kijken naar een wereld van tranen.
Is voelen, mijn eigen brekende hart.
Is zoeken naar een vorm voor dat collectief verdriet, van moeders, vaders, broers en zussen, neven, nichten en vrienden.
Is zoeken naar een vorm die laat zien,
ze zijn gezien, jullie zijn gezien,
jíj wordt gezien!
‘Art is my prayer’
This is my prayer for you.
Samen komen we verder.
Namasté